Inspraak van vrijwilligers - Bewerkingsoverzicht

Socius op 22 apr 2009 om 13:39

2009-04-22T13:39:26Z

← Oudere versie		Versie van 22 apr 2009 13:39
Regel 1:		Regel 1:
	== Theorie en praktijk<br> ==		== Theorie en praktijk<br> ==

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas~~<~~ref ~~name="ftn1">~~ Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.~~<~~/ref~~>~~. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref>Kunneman, H. (1983). Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting. Meppel: Boom.</ref>. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

	In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.		In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.
Regel 27:		Regel 27:
	----		----

	~~<~~references /~~>~~		<references /><br>

	[[Category:Vrijwilligerswerk]] [[Category:Faciliteren_participatie]]		[[Category:Vrijwilligerswerk]] [[Category:Faciliteren_participatie]]

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:49

2009-04-21T21:49:33Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:49
Regel 1:		Regel 1:
	= ~~Inspraak van vrijwilligers: een kwestie van principe én van strategie~~ <br> =		== Theorie en praktijk<br> ==

	~~== Theorie en prakijk~~ ==

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:46

2009-04-21T21:46:46Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:46
Regel 1:		Regel 1:
	Inspraak van vrijwilligers is een kwestie van principe én van strategie. <br>		= Inspraak van vrijwilligers: een kwestie van principe én van strategie <br> =

	== Theorie en prakijk ==		== Theorie en prakijk ==

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.
Regel 11:		Regel 11:
	Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.		Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.

	== Een principiële kwestie ==		== Een principiële kwestie ==

	Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.		Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.

	== Een strategische kwestie ==		== Een strategische kwestie ==

	Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.		Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:45

2009-04-21T21:45:06Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:45
Regel 1:		Regel 1:
	Inspraak van vrijwilligers is een kwestie van principe én van strategie. <br>		Inspraak van vrijwilligers is een kwestie van principe én van strategie. <br>

	== Theorie en prakijk ==		== Theorie en prakijk ==

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.
Regel 11:		Regel 11:
	Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.		Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.

	== Een principiële kwestie ==		== Een principiële kwestie ==

	Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.		Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.

	== Een strategische kwestie ==		== Een strategische kwestie ==

	Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.		Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:41

2009-04-21T21:41:35Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:41
Regel 1:		Regel 1:
			Inspraak van vrijwilligers is een kwestie van principe én van strategie. <br>

	== Theorie en prakijk ==		== Theorie en prakijk ==

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:37

2009-04-21T21:37:15Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:37
Regel 1:		Regel 1:
	= ~~Inspraak geven aan vrijwilligers: een principe~~ en ~~een strategie~~ =		== Theorie en prakijk ==

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

	~~== Theorie en prakijk ==~~

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref>. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref>. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:34

2009-04-21T21:34:36Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:34
Regel 5:		Regel 5:
	== Theorie en prakijk ==		== Theorie en prakijk ==

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref> ~~toekent aan de dialoog~~. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref>. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

	In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.		In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.

Yves Larock op 21 apr 2009 om 21:27

2009-04-21T21:27:40Z

← Oudere versie		Versie van 21 apr 2009 21:27
Regel 1:		Regel 1:
	= Inspraak geven: een principe en een strategie =		= Inspraak geven aan vrijwilligers: een principe en een strategie =

	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		== Theorie en prakijk ==

			Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

	In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.		In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.

	Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.		Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.

			== Een principiële kwestie ==

	Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.		Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.

			== Een strategische kwestie ==

	Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.		Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.
Regel 23:		Regel 29:
	----		----

	<references />		<references />

	[[Category:Vrijwilligerswerk]] [[Category:Faciliteren_participatie]]		[[Category:Vrijwilligerswerk]] [[Category:Faciliteren_participatie]]

Yves Larock op 6 jan 2009 om 22:38

2009-01-06T22:38:13Z

← Oudere versie		Versie van 6 jan 2009 22:38
Regel 3:		Regel 3:
	Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1">~~<sup>~~ Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.~~</sup>~~</ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

	In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.		In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.
Regel 23:		Regel 23:
	----		----

	<references />		<references />

	[[~~Categorie~~:Vrijwilligerswerk]]		[[Category:Vrijwilligerswerk]] [[Category:Faciliteren_participatie]]
	[[~~Categorie~~:~~Faciliteren participatie~~]]

Yves Larock op 6 jan 2009 om 22:36

2009-01-06T22:36:55Z

← Oudere versie		Versie van 6 jan 2009 22:36
Regel 1:		Regel 1:
	= Inspraak geven: een principe en een strategie =		= Inspraak geven: een principe en een strategie =

	Wanneer ~~ik vorming geef over~~ het thema participatie, hoor ik medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als ik dan ~~doorvraag~~ over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.		Wanneer je in vormingen het thema participatie aansnijdt, hoor je medewerkers van vrijwilligersorganisaties geregeld zeggen: “Ja natuurlijk hebben onze vrijwilligers inspraak!”. Als je dan doorvraagt over hoe die inspraak eruit ziet, schijnt de praktijk niet altijd even participatief te zijn.

	Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"><sup> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</sup></ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?		Om van echte inspraak te kunnen spreken moet aan twee voorwaarden voldaan zijn. Sterk vereenvoudigd zijn dit de voorwaarden die de filosoof Habermas<ref name="ftn1"><sup> Kunneman, H. (1983). ''Habermas’ theorie van het communicatieve handelen: een samenvatting''. Meppel: Boom.</sup></ref> toekent aan de dialoog. De eerste voorwaarde is dat de gesprekspartners iets in het gesprek inbrengen. Ze moeten kunnen meepraten. De tweede noodzakelijke voorwaarde zegt dat de gesprekspartners invloed moeten kunnen uitoefenen op het resultaat van het gesprek. Wat betekent dit voor de prakijk?

	In een ~~plaatselijke~~ afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.		In een lokale afdeling van een vereniging kondigt de voorzitter wel eens aan: "Deze vergadering beslissen we samen waar we dit jaar op uitstap gaan". Vermits de collega-vrijwilligers kunnen meepraten, gaat de eerste voorwaarde van inspraak zondermeer in vervulling. "Bokrijk". "Brugge". "Grotten van Han"… Van bij de aanvang zit de voorzitter echter met Oostende als uitkomst in zijn hoofd. Als het er op aankomt, wordt het ook Oostende. Dit is een prototypisch voorbeeld van een situatie waarin in Habermas' optiek geen sprake is van echte inspraak. Want niet alle gesprekspartners konden een evenwaardige invloed uitoefenen op het resultaat; dus is er niet voldaan aan de tweede voorwaarde. Je kunt het voorbeeld gemakkelijk vertalen naar talloze situaties in het vrijwilligerswerk. Denk maar aan de inspraak over het ‘uurrooster’ van de vrijwilligers in een bejaardentehuis of een bibliotheek; de participatie van basisvrijwilligers in het beleid van een ngo; de besluitvorming over het jaarthema van een jeugdbeweging; het overleg over de vorming voor vrijwilligers in de telefonische hulpverlening; enzovoort. Telkens kun je nagaan of de vrijwilligers kunnen meepraten én daadwerkelijk een invloed uitoefenen op de uitkomst van het debat. Pas dan mag een organisatie beweren dat ze de inspraak van de vrijwilligers realiseert.

	Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.		Natuurlijk kost inspraak ook tijd (en dus geld). Verder levert inspraak vaak enkele organisatorische hoofdbrekers op: “Wanneer en hoe brengen we al onze vrijwilligers samen?”. Bovendien is de kans op meningsverschillen groot en is de vrees voor conflicten terecht. Toch blijft inspraak ondanks deze kleine kantjes immens belangrijk: omwille het principe en omwille van strategische voordelen.

	Over het principe ~~kan ik~~ kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.		Over het principe kunnen we kort zijn. Vrijwilligers hebben recht op inspraak. Onze democratische waarden indachtig is een ondemocratische sturing door beroepskrachten en beleidsvrijwilligers ethisch niet verantwoord. Dat alle vrijwilligers mee sturing kunnen geven aan de organisatie waartoe ze zich verbinden, is principieel niet meer dan normaal. Hiermee zeg ik niet dat alle vrijwilligers mee ''moeten'' sturen.

	Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.		Zoals aangekondigd is inspraak ook een strategische zaak. En in elk strategisch gezelschapsspel hangt het resultaat af van de onuitgesproken tactiek. In dezelfde termen is inspraak een tactiek die op korte en lange termijn heel wat winst oplevert.

	Ten eerste zorgt inspraak ervoor dat de vrijwilligers geen dingen hoeven te doen waar ze niet achter staan. Om het belang hiervan aan te voelen, hebben we geen motivatietheorieën nodig.		Ten eerste zorgt inspraak ervoor dat de vrijwilligers geen dingen hoeven te doen waar ze niet achter staan. Om het belang hiervan aan te voelen, hebben we geen motivatietheorieën nodig.

	Ten tweede houd je door inspraak toe te kennen, rekening met de uitdrukking ‘met twee weet je meer dan alleen’. Inspraak garandeert immers dat oplossingen voor problemen tot stand komen op basis van de expertise van meerdere mensen. Participatie aan de besluitvorming maakt de kans ook kleiner dat er bij de uitvoering te veel onvoorziene obstakels opduiken. Een vrijwilliger kan de beroepskracht bloed, zweet en tranen besparen met de simpele mededeling: “Als je de activiteit op dat moment organiseert, zul je heel moeilijk vrijwilligers vinden”.		Ten tweede houd je door inspraak toe te kennen, rekening met de uitdrukking ‘met twee weet je meer dan alleen’. Inspraak garandeert immers dat oplossingen voor problemen tot stand komen op basis van de expertise van meerdere mensen. Participatie aan de besluitvorming maakt de kans ook kleiner dat er bij de uitvoering te veel onvoorziene obstakels opduiken. Een vrijwilliger kan de beroepskracht bloed, zweet en tranen besparen met de simpele mededeling: “Als je de activiteit op dat moment organiseert, zul je heel moeilijk vrijwilligers vinden”.
Regel 19:		Regel 19:
	Ten derde. Als je inspraak toelaat, zeg je tussen de regels door aan de vrijwilligers: “Voor ons telt jouw mening”. Dit is een boodschap waarover de psychologie vertelt dat personen zich verbinden met de instanties die die boodschap overbrengen: in dit geval niet de moeder, de vader, de leerkracht, de goede vriend of vriendin, maar de vrijwilligersorganisatie. Inspraak krikt met andere woorden ook de betrokkenheid van vrijwilligers op de organisatie omhoog.		Ten derde. Als je inspraak toelaat, zeg je tussen de regels door aan de vrijwilligers: “Voor ons telt jouw mening”. Dit is een boodschap waarover de psychologie vertelt dat personen zich verbinden met de instanties die die boodschap overbrengen: in dit geval niet de moeder, de vader, de leerkracht, de goede vriend of vriendin, maar de vrijwilligersorganisatie. Inspraak krikt met andere woorden ook de betrokkenheid van vrijwilligers op de organisatie omhoog.

			<br>

	----		----
	<references/>
			<references />

			[[Categorie:Vrijwilligerswerk]]
			[[Categorie:Faciliteren participatie]]