Cocreatie

Co-creatie zien we als de zichzelf sturende creatieve samenwerking tussen de partijen die betrokken zijn op een – vaak als complex ervaren – uitdaging. Typerend voor co-creatie is dat de betrokkenen via authentieke en respectvolle interacties een consensus bereiken over de omschrijving van een gewenste toestand en samen oplossingsgerichte en gedragen acties construeren om die gewenste toestand te bereiken.

Complexe uitdagingen

Zo goed als iedereen herkent tegenwoordig de ervaring van een toenemende complexiteit. Die toename van complexiteit manifesteert zich in de meest diverse contexten van het hedendaagse leven.

Neem als voorbeeld de privésfeer, waarover de Duitse socioloog Ulrich Beck het volgende vaststelt<ref>zoals geciteerd in Hustinx, L., &amp; Lammertyn, F. (2001). Vrijwilligerswerk tussen vrijheid en onzekerheid: uitdagingen voor een eigentijds vrijwilligersbeleid. Oikos, 2001 (2), p. 24-42.</ref>: “Het is niet meer duidelijk of men zal trouwen, wanneer men trouwt, of men samenwoont en niet trouwt, trouwt en niet samenwoont, of men kinderen krijgt binnen of buiten het huwelijk/gezin en opvoedt met diegene waarmee men samenleeft of met diegene die men lief heeft maar die met iemand anders samenleeft, of men kinderen krijgt vóór, nà de loopbaan of er midden in”. Het spreekt voor zich dat dit complexe amalgaam aan mogelijkheden verstrekkende implicaties heeft: niet enkel op de organisatie van het privéleven, maar eveneens op de sociale netwerken waarin het individu in de vrije tijd en in de werktijd vertoeft.

Andere vormen van complexiteit ontstaan vanuit de steeds sneller veranderende organisatiecontexten. Denk maar aan de globalisering van productie en markt, de talloze overnames en fusies, het groeiende zelfbewustzijn van klanten en werknemers, de interculturalisering van de samenleving, de volatiliteit binnen vrijwilligersgroepen, de ontwikkelingen richting kennissamenleving, de immense ecologische problematiek, de mediatisering van het politieke bestel, de veeleisender geworden subsidieverstrekkende overheden, de vele technologische innovaties, de medicalisering en formalisering van de zorg, de vergrijzing en ontgroening van werknemersbestanden, enzovoort! De transformaties zijn uitermate uitdagend. Pasklare oplossingen zijn niet voor handen. Profit en social-profitorganisaties, overheden op alle niveaus, maar ook lokale verenigingen en actiegroepen moeten de oplossingen nog creëren. Sterker: de uitdagingen moeten vaak nog op een bewuster niveau in kaart worden gebracht; of worden door de betrokken partijen soms zelfs nog niet erkend als uitdaging.

Het is

1. wanneer ten aanzien van een uitdaging bestaande benaderingen of handelingspatronen niet langer volstaan;
2. wanneer de betrokken partijen een uitdaging nog niet voldoende doel- en oplossingsgericht in beschouwing namen; en
3.  wanneer de betrokkenen nog geen idee hebben over een te bewandelen uitweg,

dat een co-creatieve benadering van belang wordt.

Als manager, directeur, diensthoofd, coördinator of procesbegeleider streef je bij de co-creatieve benadering naar een doorgedreven participatie van de betrokken partijen. Dit doe je met het oog op kwaliteitsvolle en gedragen antwoorden op de uitdagingen waarmee je te maken krijgt als organisatie, afdeling, team, werkgroep, actiecomité, lokale vereniging, enzovoort.

Co-creatie verantwoord

De logica ten grondslag aan het pleidooi voor co-creatie is drievoudig.

Fout bij het aanmaken van de miniatuurafbeelding: Het was niet mogelijk het miniatuurbestand op de doellocatie op te slaan.

Enerzijds activeert co-creatie de aanwezige competenties. Economisch uitgedrukt rentabiliseert co-creatie de competenties waarin een organisatie heeft geïnvesteerd en nog steeds in investeert. Als gevolg van de verbindingen die in een co-creatief proces tussen aanwezige competenties worden gelegd, treedt er bovendien een multiplicatieeffect op. Hierdoor ontstaat een collectief rendement dat groter is dan de som van de delen.

Het octogram symboliseert dit multiplicatieeffect. Elk punt stelt een individu of entiteit voor. De lijnen weerspiegelen de mogelijke interacties, de confrontaties van opvattingen, de reacties op andermans mening en de vragen die men aan elkaar stelt.

Anderzijds speelt de co-creatieve praktijk in op het simpele gegeven dat wanneer je als betrokkene zelf mee participeert aan het bedenken van een oplossing – wat bij complexe uitdagingen vaak neerkomt op het veranderen van al dan niet eigen denkwijzen en handelingspatronen – je de oplossing veel makkelijker zal accepteren en mee ten uitvoer zal willen brengen. Dit houdt ook verband met het gegeven dat in de co-creatieve benadering van uitdagingen in principe geen oplossingen tot stand komen zonder persoonlijke identificatie van de betrokkenen met het belang en het gewenste doel van de gecocreëerde oplossingen. Gezien die identificatie gaat het bij co-creatie niet enkel om een doorgedreven vorm van participatie, maar eveneens om een verdiepende vorm van participatie.

Een derde en minder pragmatisch argument is dat de co-creatieve benadering zeer sterk aansluit bij de ideeën van emancipatie, zelfsturing, verbondenheid en medezeggenschap.

Referenties

Deze bijdrage is een bewerking van een tekst die ter beschikking wordt gesteld tijdens verschillende cursussen van Stichting Lodewijk de Raet.

<references />